LOS VAGABUNDOS EN ‘HET RAADSEL VAN DE VERDWENEN SCHOENEN’.

De Landgraafse pelgrims overschrijden meer dan 1 grens op hun tocht. De ‘koperen bol’ maakt er een uitputtingsslag van en af en toe lijkt het meer een ‘lekke banden’ race dan wat anders. Maar als je schoenen ook nog de benen nemen?

Lambert Rinkens, Landgraaf 21 september 2018, 20:30

Het is nu enkele dagen geleden dat Achim tot zijn grote schrik bemerkte over twee huidskleuren te beschikken. Zoals hi het zegt:”… een deel van mijn lichaam is  zo wit als melk en mijn armen, benen en gezicht zijn meer of minder donkerbruin. Je kent het wel van de wielrenners, maar eerlijk gezegd, het ziet niet uit.”

Dat is natuurlijk schrikken op de vroege ochtend. Maar daar is op dat moment niet meer zo gek veel aan te doen. En het is niet iets waar je niet mee verder kunt. Anders wordt het verhaal enkele dagen later.

We schrijven inmiddels 18 september 2018. Ergens in een hotel in zuid Frankrijk, de Spaanse grens is meer dan vlakbij en de mannen moeten vroeg uit de veren. Of ze dat ook willen doet niet eens meer ter zake. De grens is dermate vlakbij dat er al Spaanse regels gelden in het Franse hotel. Je moet van de kamer af om 07.00 uur. Ontbijt moet naar binnen gewerkt zijn voor 07.30 uur. Dan heb je tenminste nog wat van de dag!

En twee van de drie, Sam en Achim, dachten dat ook te hebben. Maar als Paul op blote voeten verschijnt met de mededeling dat zijn schoenen weg zijn, kun je moeilijk anders dan met verbazing naar de ook melkwitte voeten van Paul kijken. Da’s dan weer een troost voor Achim. Blijkt hij niet de enige te zijn met twee huidskleuren.

Niet dat Paul daar veel mee opschiet, die staat duidelijk zichtbaar te genieten van het directe contact met Moeder Aarde. En dat kan om 07.30 uur in de Pyreneeën een lekker frisse kennismaking zijn. Ondanks het onverwachte aardse contact had hij toch graag zijn schoeisel weer terug. Het menselijk bestaan met twee kleuren bevalt hem al net zo goed als Achim. Gelukkig voor hem en de anderen wordt het ‘raadsel van de verdwenen schoenen’ even later opgelost. Een buurman van Paul had, in de ook voor hem heel vroege morgen, de verkeerde schoenen ingepakt.

Even later vertrekken ze dan. En zie daar, het duurt niet lang of alweer een ‘platte’. Nummer zo veel in de serie. Ook dat wordt weer opgelost en dan gaat het bergop. De grens flitsen ze voorbij. Niet gemerkt dat ie er was. Net als hier. Als je het niet weet zit je in het buitenland zonder er erg in te hebben. Dan staan er twee cols op het programma: de eerste is de Ibañeta, 1057 meter pashoogte, nummer twee is de Col de Erro. De laatste is iets lager maar wel geniepig zoals Achim laat weten.

Daarna is het dalen geblazen voor de nieuwe leden van de ‘witte voeten stam’. De hoogtemeters vliegen voorbij. De wind zoekt zich bijtend een weg tussen zonnebril en huid. Handen op het stuur en vingers bij de rem. Bahamontes ‘de adelaar van Toledo’ is er niets bij.

Achim, Paul en Sam arriveren mooi op tijd om voor de nacht onderdak voor zichzelf en hun schoenen te vinden.

De mannen van Los Vagabundos hebben hun pelgrimstocht aan een sponsoring gekoppeld. Met hun reis sponsoren zei onderdelen van Theater Landgraaf, waaronder het Jeugdtheater. Sponsoring is dus van harte welkom!

Meer informatie:http://www.losvagabundos.nl

Please follow and like us:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
Instagram
Help-Desk