OM TE BEGINNEN: DE STRIJTHAGERBEEKDAL WANDELING

Wandelen door Landgraaf en omgeving. We beginnen klein maar fijn en met de nodige afwisseling en vooral: anders. De alternatieve Strijthagerbeekdalwandeling.

Lambert Rinkens, Landgraaf 14 juli 2020, 22:14

Wandelen door Landgraaf en omstreken is allesbehalve saai of ‘dat kennen we al’. Simpelweg de zaak eens met andere ogen bekijken en er is ineens een hoop ‘nieuws’ te zien. Wandelen is wandelen en geen hardlopen. Neem dus gerust die tijd. Laat de gedachten eens de vrije loop en geniet ervan om ‘de tijd’ te hebben. Blij eens af en toe stil staan of ga er eens gerust bij zitten, ook dat hoort bij wandelen.

De alternatieve Strijhagerbeekdalroute

We parkeren de wagen bij hotel Overste Hof om aan de rond 4 kilometer wandelen te beginnen. Tja, vraag is dan meteen: is het wel de bedoeling van wandelen om met de wagen te beginnen? In dit geval wel, want we beginnen met een korte route en bovendien komt niet iedereen uit de directe omgeving. Hotel de Overste Hof was ooit een carréboerderij, gebouwd in 1749. Om nog verder de geschiedenis in te duiken staat de ‘boerderij op de plek waar ooit een Romeinse villa stond.

Vanuit de Overste Hof vervolgen we de weg langs de vijvers en duiken meteen de natuur in. Of althans, we laten de natuur natuur wezen en blijven netjes op het pad. Langs de vijvers slenterend nemen we de tijd om van het water, de watervogels en de oeverplanten te genieten. Na slechts enkele honderden meters bereiken we dan al een van de hoogtepunten: Kasteel Strijthagen.

Tip: loop het rondje om de vijver bij het kasteel helemaal! Dat is absoluut de moeite!

Het kasteel zelf dateert uit de 13de eeuw en is rond 1700 flink onder handen genomen en kreeg het, zoals toen de mode was zijn Engelse stijl. Op dit moment is er Artland gevestigd. En dat is meteen te zien. Rond het kasteel en vijver bevind zich een beeldentuin die ook voor niet kunstliefhebbers echt leuk is, al was het maar voor op de foto te gaan met een reusachtige hond of een van de andere monumentale beeldhouwwerken.

Laten we even iets dieper op de hond en de andere beelden ingaan. De meer dan uit de kluiten gewassen hond krijgt alle ruimte om tot zijn recht te komen. Bij de beeldengroep aan de andere zijde van het kasteel is dit alles behalve het geval. Op het eerste gezicht lijken de beelden daar echt niet de ruimte te krijgen die zij verdienen. Maar daar zit het hem net in. De ‘kijker’ krijgt die ruimte net zo min als de beelden zelf. Het oog en de zinnen worden op die manier gedwongen om de focus ergens anders op te leggen. van een relatief korte afstand dwingen de gigantische beelden zich op bij de bezoeker. De groep wordt belangrijk, het materiaal waar ieder beeld mee gemaakt is wordt belangrijker. De vormen van ieder beeld apart beginnen een steeds belangrijkere rol te spelen binnen de groep waarin zij geformeerd zijn.

We verlaten de beeldengroep door verder langs de vijver te lopen en komen bij een klein trapje dat ons naar een verscholen gelegen gebouw brengt: de watermolen. En deze is echt iets voor de romantisch ingestelde mens. Verscholen achter de vijver en het bos ligt er een pareltje. Blijf hier gerust even stil staan om het geheel in je op te nemen. Wie dit doet en de ogen sluit wordt direct mee terug genomen in de tijd. De watermolen is helaas niet voor bezoekers toegankelijk. Daar moeten we het dan maar mee doen. Anderzijds laat dit ook de ruimte om de fantasie haar gang te laten gaan.

Langs de kleine parkeerplaats bij de watermolen vervolgen we de weg en slaan rechts af om verder van het zich langzaam openende landschap te genieten. Een kleine maar korte steile helling op en dan een kleine honderd meter naar rechts. Daar steken we de weg over om door het ‘park’ te wandelen. En: kijk bij het oversteken echt goed uit!

Normaal is dit park eens per jaar campingterrein van Pinkpop. Voor de rest van het jaar is het ideaal om over de verwilderde kleine vlakte te struinen. Volg gewoonweg een van de paden die bergop lopen. Geen zorgen: meer dan een vals plat wordt het niet. Neem ook hier de tijd om de ogen de kost te geven. Voor fotografen en schilders biedt deze plek ieder jaargetijde een echt apart schouwspel. De open ruimtes tussen de kleine bosjes en vrij staande bomen vormen dan de speelruimte van het licht. In deze tijd van het jaar bijvoorbeeld ligt er een mooie lila donzen deken over het gras.

Tip: voor mensen die bang zijn voor honden is dit ‘park’ op sommige uren niet aan te bevelen. Aardig wat mensen gaan hier met de hond naar toe. Kies dus voor de wandeling uren van de dag die niet in de avond vallen. Neem de ochtend!

Aan het einde van het park ligt parkeerplaats de Rouenhof. Dit zou het eindpunt kunnen zijn.

Tip: voor mensen die niet graag langs druk bereden wegen lopen bestaat natuurlijk de mogelijkheid om dezelfde route terug te nemen. Een mens kijkt tijdens het wandelen nu eenmaal meer voor zich dan achter zich. Dezelfde route terug levert dan ook beelden op die u anders zeer waarschijnlijk ontgaan zouden zijn.

Voor wandelaars die liever ook de nadere kant willen zien geldt de volgende route. Bij de parkeerplaats aangekomen slaan wij links af, lopen tot aan de rotonde en houden daar rechts aan. Alsmaar rechtdoor tot aan de volgende rotonde, waar wij links af slaan. Die weg vervolgen wij tot we bij de Wilhelminaberg aangekomen zijn. Daar vindt u vanzelf het bordje dat u de weg wijst naar de Overste Hof.

De mensen die nog energie over hebben zouden eventueel nog de trappen kunnen beklimmen om op de top van de Wilhelminaberg van het uitzicht te genieten.

Tip: wie op het einde iets eten of drinken wil kan bij de Overste Hof terecht of bij Snowworld. Veel plezier alvast!

Fotografie: De Landgraaf Courant.

Please follow and like us:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
Instagram
Help-Desk