STOF EN KASSEIEN MAKEN ‘HEL VAN HET NOORDEN’ TOT WARE MARTELGANG

Philippe Gilbert schreef vandaag de Hel van het Noorden op zijn naam. Grote namen denderden met bravoure en pijn over de kasseien van Parijs naar Roubaix. Een verslag uit de hel.

Lambert Rinkens, Landgraaf 14 april 2019, 19:57

Welkom in de Hel van het Noorden. Een parcours van ruim 250 kilometer slingert zich door het noorden van het Franse land. Asfalt wisselt zich af met 29 kasseistroken van meer dan 50 kilometer lengte in totaal. En dat is maar één deel van de hel.

Alle wedstrijden over 200 kilometer zijn voor de ‘grote jongens’ weggelegd. Uithoudingsvermogen in combinatie met jarenlange ervaring schiften het kaf van het koren. Knechten werken zich meer dan 200 kilometer lang de pleuris om de kopmannen zo lang en fris mogelijk naar het einde te brengen. De laatste kilometers naar de meet moet de kopman het afmaken en bewijzen waarom hij kopman is.

De Hel van het Noorden bezit echter twee onderdelen die het tot de echte hel maken. De afstand van meer dan 250 kilometer èn de kasseien veranderen Parijs-Roubaix in een moordend spel. De kasseien maken het geheel tot een loterij. De renners denderen met 40 kilometer per uur over de stroken met haar schots en scheef liggende kasseien. Materiaal wordt aan gort gerammeld. Versnellingen geven de geest. De ene lekke tube volgt op de andere.

Als het regent zijn de kasseien spekglad en letterlijk levensgevaarlijk. Opspattend water belemmerd het zicht, een dikke modderbrij bedekt de stenen, gaten worden onzichtbaar en valpartijen onvermijdelijk. Renners worden per kilometer vermoeider, de concentratie wordt steeds slechter. De valpartijen stapelen zich op.

Dit jaar was het droog maar dat is niet veel minder gevaarlijk of prettiger. Auto’s en motoren rijden voor de coureurs uit. Stof waait aan alle kanten op, bedekt de huid van de renners en nestelt zich in het materiaal. De renners bevinden zich in een grote stofwolk, het zicht is minimaal maar zij moeten verder. Op een razend tempo dendert het peloton over het asfalt naar de volgende kasseistrook.

Met 60 kilometer per uur knallen zij van de weg de kasseien op. In de remmen knijpen gaat niet. Het is een duivels dilemma. Wie mee wil moet voluit rijden en wie in de remmen knijpt veroorzaakt achter zich gegarandeerd een valpartij. Men wil wel remmen maar men kan het niet. Het peloton dendert door. Zonder pardon of waarschuwing slaat het noodlot toe. Naam of faam spelen geen rol. Iedereen kan en wordt vroeger of later getroffen en rijdt lek of knalt tegen het asfalt, de kasseien of eindigt met meer geluk in een akker.

Alle renners die over de meet komen zijn gaar, kapot en stuk gereden. Blaren op de handen van het gerammel op de kasseien. De slaven van de weg hebben minimaal een week nodig om weer normaal door het leven te kunnen. Van binnen zijn ze compleet door mekaar geschud. Helemaal stuk en gaar. Bij tientallen renners zijn de polsen morgen en overmorgen flink gezwollen. Handen, knieën, ellebogen en schouders zijn finaal stuk geschud, het zitvlak is gewoonweg beurs gereden.

En dat geldt voor iedere renner, ook de winnaar. Ook hij zit een week lang fysiek stuk. Alleen mentaal komt hij er beter vanaf. Philippe Gilbert versloeg Nils Politt op de wielerbaan in Roubaix in een sprint. Bij de prijsuitreiking gaan nummer twee en drie Nils Politt en Yves Lampaert de fout in. Zij verwisselen van plek op het ereschavot maar zij dermate kapot dat ze het niet eens merken. Alleen Philippe Gilbert stond op de goede plek vandaag.

Please follow and like us:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
Instagram
Help-Desk