WINTERSE TAFERELEN IN LANDGRAAF

Een winters landschap dat overal had kunnen zijn maar het niet is. Even buiten de bebouwde kom slaat de koude wind meteen toe. Diezelfde wind laat zachte sneeuwvlokken als speldenprikken op je huid voelen.

Het is zondag, de zon schijnt en de temperatuur is alweer een stuk prettiger. Dat prikkelt, mensen gaan lekker aan de wandel, blij dat het niet meer zo bar en boos is als de afgelopen dagen. Geen glibber en glij partijen, maar toch hebben die winterse dagen ook iets aparts.

Je verlaat het dorp. De winter voelt meteen anders. Je voeten dragen je de ruimte in. De koude ruimte van een open landschap. Een kil landschap, de kou werkt als een magneet, het heeft een heel eigen aantrekkingskracht, maar toch ….. je draait je nog eens om … zien wat je achterlaat.

Drie fietsers op weg naar huis. Naar huis in het Rimburgse. Het vriest, de lucht is grijs, de sneeuw waait in hun gelaat en de weg lijkt lang, maar toch…. een klein groepje mensen, de ruimte slokt ze langzaam op.

Het landschap heeft iets magisch. Het is koud en de wind maakt het qua gevoel nog een stuk kouder dan het is, maar toch…. het heeft iets dat zuiverend is.

Het is puur. het voelt puur. Je loopt over de veldweg en je weet dat het echt geen marathon wandeling gaat worden, het kost energie, langzaam dringt de kou door je kleding, de vingertoppen tintelen en op een vreemde manier geniet je er van…… was de weg maar langer.

Het is niet eindeloos. Je voelt de kou en weet dat het straks, thuis, weer aangenaam en prettig is, maar toch….. de wens om het eindeloos te maken is er.

Een palmboom in het dorp, onder een deken van sneeuw. Ook dat is thuis. Ondanks de kou, de wind, de speldenprikken. Het is winter en dat is magisch, dat is warm.

Please follow and like us:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
Instagram
Help-Desk