DE SHANGHAI BUND IN DE TOEKOMST ZONDER DE CUSTOMS CLOCK

Sinds 1927 klonk er in Shanghai ieder kwartier een typisch Brits deuntje op de Bund. De klokken sloegen de Westminster Quarters. Het was meer dan alleen maar een deuntje. Het was een symbool van Britse kolonisatie. Dat kon natuurlijk niet zo blijven, en dat bleef het ook niet.

Lambert Rinkens, Landgraaf 5 januari 2019,

Shanghai, China 1927. China, een van de grootste landen ter wereld met meer dan 450 miljoen inwoners. Een op de vijf mensen ter wereld was Chinees. Maar China was China niet. Het land was alles behalve een eenheid.

De westelijke mogendheden hadden zich de rijkste en belangrijkste stukken van de Chinese koek verdeeld. En de rest van het land werd verder verdeeld door krijgsheren. Daarenboven woedde er toen al een strijd tussen nationalisten en communisten. Geen complete burgeroorlog, maar wel met veelzeggende ‘schermutselingen. en die verdeeldheid buitte het westen zo goed mogelijk uit.

De Britten en de Amerikanen hadden zich genesteld in Shanghai. Binnen de stad hadden zij hun eigen gebied, de Internationale concessie geheten. De Bund, een strook langs de Huangpu rivier was daar deel van. Daar bouwden de Britten hun consulaat en in 1927 het Customs House. En in het Customs House lieten zij de grootste bel van Azië ophangen in een toren die ze aan de Big Ben deed denken, ‘De Customs House Clock’. De klok bleef de Chinezen ieder kwartier aan die koloniale geschiedenis herinneren tot in 1966 de Culturele Revolutie een einde maakte aan het gebeier. Vanaf dat moment was er ieder kwartier het Chinese ‘The east is red’ te horen.

Dat bleef echter niet zo. Toen de Britse koningin Elizabeth II op bezoek kwam wilde zij dat het Britse deuntje weer zou klinken. De Chinezen stemden daar hoffelijk mee in. Zij wachten geduldig tot de tijd rijp was. Rijp om de koloniale geschiedenis helemaal te dumpen. Tot op het moment dat het laatste stukje Britse koloniale geschiedenis ook de boeken in kon. De terugkeer van Hong Kong naar China op 1 juli 1997 was meteen ook het einde van de Westminster Quarters.

Lees verder onder afbeelding

Het gebouw, net als de andere koloniale gebouwen, aan de Bund, zullen behouden blijven. Zij vormen het ‘oude gezicht van Shanghai, en zijn een echte toeristenattractie. Er mag dan ook geen hoogbouw plaatsvinden. Die vindt erachter of op de oever aan de andere kant van de rivier plaats.

En de klok? Die is al sinds enige jaren aan het sukkelen. Hij loopt te snel of te langzaam. Zij is al verschillende malen gerepareerd, maar nu lijkt het einde onafwendbaar. Nog een half jaar schat men en het Britse deuntje in China is dan echt voorbij.

Het is natuurlijk allemaal maar van symbolische waarde. Maar een symbool voor meer dan 1.6 miljard mensen heeft wel degelijk waarde. Wetende dat Chinezen meer dan trots zijn op hun land, wordt iets dat voor ons een klein symbool lijkt, voor hun een volgende stap in de toekomst.

Bedenkt men dan dat de wereld steeds afhankelijker wordt van China, is een koloniale klok die stil valt ook voor het westen van betekenis. En wellicht van meer betekenis dan men nu waar hebben wil.

Bron: China Daily, Wikipedia.

Fotografie: Wikipedia, Wang Yang Dong

Please follow and like us:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
Instagram